Մարդ մը անընդհատ կ’աղօթէր Աստուծոյ ու կը խնդրէր.
-Աստուա՜ծ, գոնէ անգամ մըն ալ ինծի՛ տուր, ի՞նչ կ՚ ըլլայ։ Տո՜ւր, որպէսզի
քիչ մըն ալ ես մարդավարի* ապրիմ։
Աստուծոյ հրեշտակներէն մէկուն խիղճը կը տանջէ։ Ան
կ’երթայ Բարձրեալին* քով ու կ’ըսէ.
-Տէ՜ր Աստուած, ոչ ոք խնդրանքով այդքան կ’աղօթէ Քեզի։ Մեղք է ան։
Անգամ մըն ալ այդ Մարդուն տուր։
-Ըսելիք չունիմ, կ’օգնեմ, կու տամ։ Բայց բազկաթոռին վրայ երկնցեր է ու
կ’ըսէ՝ տո՛ւր հա տո՛ւր։ Նման մէկուն ինչպէ՞ս տամ։ Անիրաւը գոնէ տեղէն
վեր ելլէր, գործ մը ընէր, ես ալ օգնէի՝ տայի…։

Մարդը անընդատ աղոթումեր աստվածին ու խնդրումեր։
Աստված, գոնե մի անգամել ինձ տուր,ինչ կլինի։Տուր որպսեզի ես ել մարդավարի ապրեմ։
Աստվածն հրեշտակների խիղճը տանջումե ։Ինքը գնում է բարձրանալով և ասում է։
Տեր աստված ոչ ոք այնքան կախոթի քեզ։Մեղք է այն։
Մի անգամել այդ մարդուն տուր։
Ասելիք չունեմ կոգնես կըտամ։Բայց բասկաթոռի վրաից կհելնի ու կասի տուր հա տուր ։Նման մեկին ինչպես տամ։Անիրաւը գոնե տեղնե վեր կեցել գործ կաներ,ես ել կոգնեի կտաի։