«Այո,  ես  այնքան  խիտ  օրակարգ  ունեմ,  որտեղի՞ց  կարդալու  ժամանակ  գտնեմ:  Ումի՞ց  խլեմ՝  ընկերներից,   հեռուստացույցի՞ց,  ճամփորդությունների՞ց,  ընտանեկան  հավաքների՞ց,  դասերի՞ց»:
Որտեղի՞ց  կարդալու  ժամանակ  գտնել:
Լուրջ  պրոբլեմ  է,  որը,  սակայն,  պրոբլեմ  չէ  բնավ:
Որքան  հաճախ  է  առաջանում  «երբ  կարդալ»  հարցադրումը,  նշանակում  է՝  այդքան  չկա  նաև  կարդալու  ցանկություն:  Եթե  մտածենք,  կտեսնենք,  որ  կարդալու  ժամանակ  ոչ  ոք  երբեք  չունի.  չունեն  փոքրերը,   պատանիները,  մեծերը:  Կյանքը  կարդալու  համար  անվերջանալի  խոչընդոտ  է:
—  Կարդալ…Ուրախությամբ  կկարդայի,  բայց  աշխատանքս,  երեխաները,  կենցաղային  հոգսերը.  Ժամանակ  չկա:
—  Ինչպես  եմ  ձեզ  նախանձում,  որ  կարդալու  ժամանակ  ունեք:
Իսկ  ինչո՞ւ  այն  մյուսը,  որն  աշխատում  է,  վազում  խանութներով,  երեխաներ  մեծացնում,  մեքենա  վարում,  երեք  տղամարդու  հետ  սիրախաղ  անում,  ատամնաբույժի  մոտ  գնում,  մեկ  շաբաթից  պատրաստվում   տեղափոխվել.  ինչո՞ւ  նա  ունի  կարդալու  ժամանակ,  իսկ  միայնակ  բարոյախոսը  չունի:
Կարդալու  ժամանակը  միշտ  գողացված  ժամանակն  է:  Ումի՞ց  գողացված:  Ասեմ,  գողացված՝  ապրելու   պարտավորությունից:
Կարդալու,  ինչպես  և  սիրելու  ժամանակը,  լայնացնում  է,  մեծացնում  է  րոպեներից  և  վայրկյաններից  կազմված  ժամանակը:
Եթե  սերը  ստիպված  լինեինք  դիտարկել  ժամանակի  բաշխման  տեսանկյունից,  ո՞վ  կհամարձակվեր  սիրել:  Ո՞վ  ունի  սիրահարված  լինելու  ժամանակ:  Միևնույն  ժամանակ  ինչ-որ  մեկը  երբևէ  հանդիպե՞լ  է  սիրահարվածի,  ով  սիրելու  ժամանակ  չի  գտնում:
Երբեք  կարդալու  ժամանակ  չեմ  ունեցել,  բայց  ոչ  մի  բան,  երբեք  չի  կարողացել  խանգարել  ինձ  դուր  եկած  վեպը  կարդալուն:
ԸՆթերցանությունը  չի  կապվում  հասարակական  կյանքի  ձևաչափի  հետ,  այն,  ինչպես  և  սերը,  կենսակերպ  է:  Հարցն  այն  չէ,  թե  ես  ունեմ  կարդալու  ժամանակ  (  ժամանակ,  որն  ի  դեպ  ոչ  ոք  ինձ  չի  տա),  այլ  այն՝  կնվիրեմ  ես  ինձ  ընթերցող  լինելու  երջանկությունը,  թե  ոչ:
Հեղինակ՝ Դանիել Պենակ
Առաջադրանքներ

• Դուրս գրի՛ր անհասկանալի բառերը, բացատրի՛ր: 
• Դուրս բեր կարևոր մտքերը,  մեկնաբանիր: 
  ժամանակ,  որն  ի  դեպ  ոչ  ոք  ինձ  չի  տա:
  Յուրաքանչյուր մարդ ինքն է իր համար որոշում ,թե իր ժամանակը ինչպե՞ս կարող է օգտագործել:
• Ի՞նչ եզրակացության եկար ստեղծագործությունը կարդալիս: 
  Հեղինակն ինքն իրեն մտածում էր ,թե ինչու՞ չի կարողանում ժամանակ տրամադրել կարդալու համար :
• Բացատրի՛ր վենագիրը:
  Դա նշանակում է ,որ մարդուն չես կարող պարտադրել սիրով կարդալ:
  

1. Առածներում լրացնել թվականները:
Ուզողի մեկ  երեսն է սև, չուզողի  երկու :
Հազար չափիր, մեկ կտրիր:
Գիտունին մեկ ասա, անգետին երկու :
Մի ունեցիր հազար  դահեկան, ունեցիր մեկ բարեկամ:
Տաս  մատիցդ որ մեկը կտրես, արյուն դուրս կգա:
Մի խելքը լավ է, երկուսը  ավելի լավ:
Հերոսը մեկ    անգամ է մեռնում, վախկոտը` հազար :

2. Հետևյալ թվականները գրել տառերով
ա. 69, 1988, 357, 2968, 99, 3-րդ, 10-րդ:
բ.  I,II,III,IV,V,VI,VII,VIII,IX,X:

Վաթսունինը,Հազար ինը հարյուր ութսունութ,Երեք հարյուր  հիսունյոթ,Երկու  հազար ինը հարյուր վաթսունութ,իննսունինը,երրորդ, տասերորդ,
1,2,3,4,5,6,7,8,9,10

3. Տրված բացարձակ թվականները արմատի կրկնությամբ և ածանցման միջոցով դարձնել բաշխական, նույնը դարձնել նաև դասական:
Մեկ-մեկական,առաջին,
չորս-չորսական,չորրորդ
,  հինգ-հինգական,հինգերորդ,
ութ-ութական,ութերորդ
, ինը-իննական,իններորդ,
 տասնինը-Տասնիննական,տասնիններորդ:

Գարնանային առաջին օրն է :Այս օրը հրաշալի է ,որովհետև նոր եղանակի սկիզբն է :
Գարունը տարվա ամենահետաքրքիր եղանակներից մեկն է :Գարնանը սկսում է վերակենդանանալ բնությունը և ոչ միայն վերակենդանանալ, այլ նաև վերածնվել : Ճիշտ է գարունը այդքան էլ տաք չի, բայց միևնույն է նա ձմեռվա նման ցուրտ չի: Հայաստանում գարունը մի ուրիշ ձևով եմ սպասում , քանի որ արագիլները հետ են վերադառնալու ու իրենց լքված բներն են վերականգնելու : Նրանք կարծես նոր կյանքի հույս են բերում երկրի վրա :